Kari-meer (Qari-meer, Armeens: Քարի լիճ) is een meer in Armenië, gelegen op de hellingen van de berg Aragats, meestal gevormd door ijs en sneeuw. Het bevindt zich op 3.190 m boven de zeespiegel en heeft een omtrek van 1.150 m. Vanuit het dorp Byurakan strekt een geasfalteerde autoweg zich uit naar de bron van de Arkashen-rivier, het meer Kari, gelegen op een plateau onder de toppen. Aan de oostelijke kant van het meer is er een meteorologisch station, opgericht door broers Alikhanyans (Artem Alikhanyan, Abraham Alikhanyan) in 1942.

Het meer is ontstaan door ijsformaties. Het is vrijwel altijd omringd door sneeuw en daarom is water nogal koud.

De kerk van St Johannes (Surp Hovanes), ook bekend als Mastara-kerk, in Mastara werd gebouwd in het dorp Mastara. Volgens een inscriptie op de zuidelijke en westelijke muren van de kerk, werd de kerk in de 7de eeuw gebouwd door monnik Grigor. Desalniettemin verwijst de architectuur van de kerk naar het feit dat het vroeger werd gebouwd, in de 5de eeuw en niet de 7de.

De verwarring over de datums komt waarschijnlijk door de verkeerde interpretatie van het woord om te construeren (“shinel” in het Armeens), dat in historische bronnen is gebruikt, wat zowel “bouwen” als “opnieuw bouwen” betekent. De complexe kerkontwerpen komen overeen met die in Avan en St. Hripsime Church, Etsjmiadzin.

De heilige die het christendom naar Armenië heeft verspreid en de Armeense koning Tiridates tot het christendom heeft bekeerd, was Grigor Lusavorich (Gregory de Illuminator). Grigor’s vader, die een verre bloedverwant was van de toenmalige Armeense koning Khosrov (de vader van Tiridates), werd door de Sassanids gestuurd om hem te doden, wat hij uiteindelijk ook deed. Daarna werd de vader van Grigor verdronken in Araks River en werden Grigor en zijn broer meegenomen naar Caesarea, waar Grigor christelijk werd opgevoed.

Volgens een legende bracht Grigor naar Armenië was teruggekeerd, de relieken mee van de heilige Johannes de Doper, die hij begroef op de plaats waar de kerk van Sint-Hovhannes werd gebouwd. De naam van het dorp en de kerk komt daaruit voort; Mastara heeft de wortels “mas” en “tara” met mas wat “stuk” betekent (implicerend stuk relikwieën) en tara betekent “ik begraven”.

De kerk van Sint-Joris (Armeens: Սուրբ Գեւորգ Եկեղեցի) is centraal gelegen in het dorp Garnahovit en was een belangrijke bedevaartsoord in het middeleeuwse Armenië. Vermoedelijk werd het in de eerste helft van de 13de eeuw gesticht door de gemeente van Hovhannavank die St. Joris’s relikwieën bracht.

St. Joris is een militaire heilige en voorbidder. St. Joris (hetzelfde als St. George) kwam uit Cappadocië. Op een dag, toen de keizer al zijn christelijke soldaten dwong om hun geloof af te zweren, verklaarde Joris openlijk dat hij ook christen is. Aan het hof deed hij dit opnieuw en werd hij vervolgens gemarteld en onthoofd.

De imposante architectuur domineert het omliggende dorp en landschap.

Het klooster is beroemd om zijn prachtige decoraties en muurschilderingen die specifiek zijn voor de 17de-eeuwse Armeense kerkelijke kunst. De muurschilderingen dateren uit de 19de eeuw en beschrijven hoe koning Trdat werd gedoopt door Grigor Lusavorich, hoe St. Joris het zwaard van aartsengel Gabriël ontving, enzovoort.

Een van de meest opvallende Armeense geïllustreerde evangelieboeken uit de 11e eeuw, het Evangelie van Mughni, werd bewaard in deze kerk. Het Evangelie van Shurishkan werd geschreven in 1498 in het dorp Aspisnak, in Van. Met wat omwegen bereikte het Perzië waar het werd verborgen in het klooster van St.Barsegh Kesaraci. Door de eeuwen heen is het Boek doorgegeven aan meerdere mensen, totdat het door de eigenaars naar Armenië werd gebracht en aan het Matenadaran-museum werd gedoneerd. Elk jaar wordt het Evangelie van Matenadaran naar Mughni’s St. Joris kerk gebracht voor eredienst.

Aruchavank of de kathedraal van Aruch (Արուճավանք) is gelegen op een rotsplateau aan de westelijke voet van de berg Aragats in het dorp Aruch. Volgens muurinscripties op de oostmuur en manuscripten geschreven door historici Ghevond, Hovhannes Draskhanakerttsi en Stepanos Asoghik, werden de kerk en het aangrenzende gebouw voor verblijf (het paleis) in opdracht van Prins Grigor Mamikonian en zijn vrouw Heghine tussen 661-682 na Christus gebouwd. Architectonisch is het een van de belangrijkste Armeense kerken van de Middeleeuwen en ook een van de grootste.

Binnen is de kathedraal bedekt met fresco’s daterend uit de 7de eeuw,(het is nu grotendeels beschadigd), die de opstandingsscène vertegenwoordigden. Bij het gewelf van het hoofdaltaar (ongeveer 7m.) staat een afbeelding van Jezus, met een perkament in zijn linkerhand. Onder het voetstuk staat de naam van de schilder geschreven: Stepanos.

Vanuit oude geschreven bronnen ligt een paleis ten zuidoosten van de kathedraal, ook gebouwd door Grigor Mamikonyan. Het paleis is (her)ontdekt in de periode  1941-1951 gedurende opgravingen. Dit opmerkelijke monument met de architectuur uit het midden van de 20ste eeuw bestaat uit twee afzonderlijke gebouwen. Eén heeft kolommen, die ons herinnert aan de details en de vorm van het ontwerp van het paleis van de Catholicos in Dvin. Het tweede gebouw bevindt zich ten oosten van de eerste. Er zijn ook overblijfselen van de tombes uit de bronstijd, het oude fort en het huis dat tot vandaag in Aruch bewaard is gebleven.

St. Christopher klooster (Armeens: Սուրբ Քրիստափորի վանք), is een gerestaureerde Armeense kerk uit de 7de eeuw, gelegen op een begraafplaats 2,2 kilometer ten zuidoosten van de rand van Dashtadem dorp en Dashtadem Fort. Grenzend aan de kerk (noorden) is een 13de-eeuwse stenen rechthoekige toren met schuine wanden. Het heeft kleine ramen aan de bovenkant van de muur, maar geen toegang tot het interieur. De omliggende begraafplaats is in gebruik geweest van de 6de eeuw tot de moderne tijd en bevat verschillende interessante khachkars. Een lage stenen muur omringt het complex en een deel van de oude begraafplaats. Dashtadem Fort kan in de verte worden gezien vanaf het klooster.